Her şey aklıma gelirdi de
öleceğimi düşünmezdim hiç.
Korkuyorum biraz.
Küçük bir çocuğun sınıfta aşı
sırasını beklerken yaşadığı kaygı var içimde.
Biraz korkuyorum.
Dürüst olmak gerekirse, kendimi
yokluyorum bazen.
Kedilerden vazgeçebilecek misin?
Köpeklerden?
Kuşlardan?
Babanın sabun kokan ellerinden,
Babanın pürüzlü, sert ama
sahiplenen ellerinden…
Okumaktan, yazmaktan,
çocuklardan?
Kalsam ne olacak peki, daha fazla
acıdan başka.
Daha fazla yorgunluk,
Bir mahkum gibi beklemek.
Ölümü beklemek.
Beklemek bana göre değil.
Ben gidiyorum ona.
Koşa koşa.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder