Boşluk

Boşluktayım.

Burası çok yüksek.

Tutunacağım hiçbir şey yok.

Çok yalnızım, mutsuz, umutsuzum…

Söyleyecek, yazacak cümlelerim azalıyor gitgide.

Bu sona yaklaştığım anlamına geliyor.

Korkuyorum.

Bile bile yürüyorum uçuruma.

Beni affetmeyin, ben sizi affetmiyorum.

Bedenimde ki ve zihnimde ki yorgunluğu tarif edemem.

Hiçbir şey umut vermiyor.

Aciz diyebilirsiniz, güçsüz de.

Öyleyim belki de.

Işığı bile sevmiyorum artık.

Güneşi, yıldızları, ayı…

Sevmiyorum.

Annem olsaydı aşardım her şeyi .

Sırtımı ovalardı ve geçerdi herşey.

Şimdi, kederime çare bulamıyorum.

Sığınamıyorum.

Seni affedemiyorum…