Dizlerimde sürekli bir titreme
var..
Kaslarımın artık çalışmadığını
hissediyorum.
Vücudumun gücü yok gündelik
işlerini yapmaya.
Beynim çalışmıyor.
Aklımı kullanamıyorum.
Hiçbir işe yaramıyorum.
Kimsenin bana ihtiyacı yok.
Vazgeçilmiş bir insanım ben.
Kimse için önemli değilim.
Olsam da olur olmasam da biliyorum.
Kendimi değerli hissetmiyorum.
Kulaklarım uğulduyor.
Aynaya bakmayı sevmiyorum artık.
Yüzümdeki gözenekler belirginleştikçe,
sevmiyorum kendimi.
Sindiremiyorum çocukluğumu.
Herşeyin bu kadar hızlı oluşunu.
Her şeyin bu kadar hızlı bitişini…
Düşünüyorum da.
Her şeyi yaşasam, başarsam.
Önemli bir insan olsam ne
değişecek?
Sadece biraz daha önemli
öleceğim.
Ölümüm salak saçma bir şeyden
olacak.
Koskoca kadın nasıl öldü ya
yazık, diyeceksiniz.
Onda bile bir hükmüm olmayacak.
Ne saçma.
Daha fazla acı, ihanet ve
mutsuzluk biriktirmeye gerek var mı gerçekten?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder