Annenin Kaderi Kızına Dedikleri...

İçimden sürekli yazmak geliyor ama hep bir bahane bulup erteliyorum. Sanırım içimde yaşadığım bu çöküntüleri kağıda döküp somutlaştırınca daha çok acıyacak canım. Bazende tüm hissettiklerimi, kafamdan geçenleri tam anlamıyla ifade edemediğim için sinirleniyorum ve yazmak istemiyorum. Daha doğrusu kaçıyorum...
Uzun süredir farkına vardığım bir kaç şey var. Bunlardan biri annem. Korktuğum başıma geliyor. Ne kadar 'onun gibi olmayacağım' desem de her geçen gün ona biraz daha benziyorum. Ve kendime çok kızıyorum. 'Anne'nin kaderi kızına' dedikleri bu olsa gerek. Mutfakta iş yaparken ayağımın aldığı şekil, kaşık tutuşum, gülüşüm, sinirlenişim, mutfakta ki sarı bezi sıkışım bile annem gibi. Babam 'aynı annene benziyorsun' der kızardı. Annem de babama benzediğim için kızardı... Babama benzemek hoşuma giderdi de, anneme benzemiyorum ben diye o kadar çok ağlardım ki...
Konuşma şeklimden tut da, iş yaparken ki hallerime, babama karşı tavırlarıma, temizlik yaparken ki hallerime kadar her şey aynı. Oysa o kadar uğraşıyorum ki benzememek için. Yemin etmiştim çünkü kendi kendime. 'Asla onun gibi olmayacağım' diye. Ama tepeden tırnağa Annemim. Yaptığım her hareket verdiğim her tepki o. Hatırlıyorum da  gözlerimi ayırmadan izlerdim onu. Mutfakta ne yapıyor, elleri nasıl hareket ediyor, nasıl yürüyor, nasıl konuşuyor, nasıl gülüyor... Ezberime almışım her şeyi ve onun yokluğunda çıkıyor her şey ortaya. Onsuzluğa mı hazırlamışım kendimi acaba?
Bir gün işten eve gelsem balkondan bakıyor olsa keşke... Sonra koşarak içeri girse kapıyı açsa, 'kızım gelmiş!' dese, ben nazlansam, oflasam, puflasam, şikayet etsem yorgunluktan. Yaptığı yemeği yesem  sonra uzansam koltuğa yanıma gelse, karnımı ovsa, elleri şifa verse cennette hissetsem kendimi...
Biz uyurken öpmezdi bizi ya da uyumak  için yatağa yattığımızda. Uykumuz kaçarmış öyle derdi. Uyuyamazmışız sonra... Keşke  hiç uyumasaydık da hep öpseydin bizi...
Bir ömür böyle geçer mi bilmiyorum. Bir kaç yıl sonra ne olur, nerede oluruz bilmiyorum. Eskir mi bu özlem? İlerde daha az mı özlerim acaba seni? Peki ya öfkem, yaşadıklarım? Ona da çare olur mu ellerin? Kalbime dokunsan geçer mi ağrısı... Affeder mi seni, Giden yılları getirir mi geri....