Bazen eski bunalım günlerime döneceğim diye çok korkuyorum. Eskisi gibi mutsuz, habire ağlayan, aralıksız uyuyan, yemeden içmeden kesilen bir ota dönüşmekten baya bir korkuyorum..
Eskiden ben çok yazardım mesela. Neyim var neyim yoksa. En son malın teki için neredeyse yazar olacaktım. Ne kadar duygu varsa içimde hepsini kağıda döküp sonra o 'mal'a gönderirdim. Sonra aldatılıp aptal yerine koyulduğumu öğrendikten sonra bende kalanların hepsini yaktım. Bir daha da yazmadım. Şuan aşkla meşkle ilgili hiçbişeyim kalmadı elimde. Aslında hayatımda ne var ne yok onu da bilmiyorum. Bu 20'li yaşlar böyle geçiyor galiba. Ben kimim, neyim, ne olacağım bıdı bıdı... Arkadaş, şöyle bir bakıyorum da, ne bir aile, ne bir sevgili, kardeş, arkadaş(iki dost ve iki abla dışında) ne de bir meslek (yani para)... Hiç bir şeyim yok ya cidden bak. Allah'a şükür bir sağlığım yerinde işte oda bir kaç tahta eksikliği dışında... Bu bunalım halimin havalarla da yakından ilgisi var bence. Bir yağmur yağıyor bir güneş açıyor.. Evren bu kadar dengesizken ben nasıl bunalıma girmem.
Yazacak, anlatacak çok şeyim olmasına rağmen hiç bir şey anlatamadığım günlerden biri daha... Şu günler çabuk geçsin bir uyanayım yanımda kocam çocuğum içerden ağlıyor falan ben bunu istiyorum işte aynen bu!!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder