Olmuyor işte, olamıyor... Ya da olduramıyorum! Şu geçen 3 yılı geri alabilseydim eğer, baştan başlayabilseydim, ona aşık olmazdım. O gün o saatte o merdivenlerden inmezdim. Kafamı kaldırıp bakmazdım ya da. Gelip yanıma otursun diye dua da etmezdim. Gizli gizli fotoğraflarını çekmezdim, gizli gizli izlemezdim onu... Beni sinemaya davet ettiğinde tamam demezdim. Yağmurda yürümezdim onunla. Elimi tutmasına, ayakkabılarımın bağcığını bağlamasına izin vermezdim. Küçük bir büfenin masasında çay içmezdim mesela. Pazar günleri saatlerce sohbet ederek kahvaltı yapmazdım onunla. Sabah uyandığında yüzünde ki yastık izinden öpmezdim onu. Kalbim onu gördüğünde hızlanırsa söküp atardım, kulaklarımı tıkardım duymamak için sesini.. Uzun uzun bakmazdım gözlerine. Ellerinde hayat bulmazdı ellerim, gözlerimin içi gülmezdi. Ve ben geçen yıllardan sonra o olmadan yaşamaya alışmak zorunda kalmazdım. Başkasına kafamı kaldırıp bakmamazlık etmezdim. Günah saymazdım başka bir teni. Hayallerimi paramparça ettiğinde üzülmezdim. Eksilmezdim...
Ama eksildim. Öyle çok şey gitti ki benden. Geleceğim gitti, hayallerim gitti, güvenim gitti, inancım gitti... Ha onu özlediğimden ya da hala onun için ağladığımdan da değil. Sadece o aşkı dolu dolu yaşadığım için başkasına kapılarımı açamıyorum hepsi bu. O iyi ki gitmiş. İyi olmuş gelmediği,iyi olmuş vazgeçtiği, iyi olmuş güçsüzlüğü, iyi olmuş hayallerimi yıktığı... Benden güçsüz bir insana yer yok benim hayatımda, iyi olmuş gelmediği...
Kendimi aşka kapatmadığımı sanıyordum oysa ki.. Onu özlemiyorum biliyorum, onu tekrar istemiyorum hayatımda. Ama yaşadığımız o aşkı tekrar yaşayamayacağım için üzülüyorum sadece. Her kalbim kırıldığında onu hatırlıyorum, o olmasaydı kalbimi kimse kıramazdı, o olmasaydı aşkı bilmezdim, o olmasaydı aşkı tatmaz o gitti diye hayata küsmez ondan sonra kimseyi öyle sevemiyorum diye üzülmezdim. Ondan sonrası boşluk, ondan sonrası belirsizlik, ondan sonrası yalnızlık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder