Ben küçükken etrafımda ki her şey büyüktü. Ne zaman geçiyordu ne yaşım büyüyor ne de boyum uzuyordu (gerçi hala pek uzamadı ama neyse). Kimse de beni ciddiye almıyordu zaten. Ama biz okuldan geldiğimizde annem sıcak çikolata yapıyordu bize tencere de hemde. Sadece benim annem yapabiliyor sanıyordum o zamanlar nasıl mutlu oluyordum nasıl, ama sonra anladım tabi annemin bir tane olmadığını... Kapıyı annem açardı hep biz çantaları atar dışarı çıkardık abimle. Bir gelirdik eve kir pas içinde. Bir de niyeyse hiç uykum gelmezdi benim, Allah'ım o nasıl bir enerjidir. Ben yorulduğumu hiç hatırlamıyorum, etrafımda ki her şey bana potansiyel oyuncak gibi geliyordu. O kadar güzel bir dünyam vardı ki :) Evin içi hep misafir dolardı, gece yarılarına kadar otururlardı. Konuşacak o kadar şeyi nerden buluyorlardı hiç anlamadım.Ama hep gülerdik, küçük ama güleryüzlü bir aileydik. Annem çok güzel evcilik oynardı, babamda sırtına bindirir saatlerce gezdirirdi beni. Abim ya da ben hasta olursak her istediğimizi yeme hakkımız olurdu. Annem biz uyumadan önce hep alnımızdan öperdi bizi yanaktan öpünce uykumuz kaçarmış öyle derdi. Bilsem tüm bunların bir gün biteceğini hiç ister miydim büyümeyi?